1980. Το κίνημα του punk εχει σπάσει την πόρτα αφήνοντας την ορθάνοιχτη και χιλιάδες sans cullote μουσικοί εισβάλλουν στην Βαστίλλη σφάζοντας την αριστοκρατία του ροκ. Με κάποιον τρόπο, μια ομάδα απροσάρμοστων παιδιών στην Ελλάδα έλαβε το μήνυμα και έβαλαν σκοπό να κάνουν αυτό που τους αναλογούσε. Κάτι καθόλου εύκολο στην μεταχουντική Ελλάδα όπου η ροκ μουσική γενικότερα δεν τύχαινε καλής αντιμετώπισης από τις αρχές, τις δισκογραφικές εταιρείες, το μονοπωλιακό κρατικό ραδιόφωνο, τα κλάμπ και τις μάζες. Ακόμη χειρότερα οι "ροκάδες" της παλιάς σχολής ένιωθαν απόλυτη απέχθεια στούς νέους ήχους και ήθη. Τί; Δεν έχετε εικοσάλεπτο σόλο κιθάρας; Πού πήγε το μακρύ μαλλί; Πλάκα μας κάνετε...

Οι Metro Decay ήταν μία από αυτές τις μουσικές παραδοξότητες που ξεπετάχτηκαν από τις Αθηvαϊκές συνοικίες εκείνη την εποχή. Το 1981 οι δεκαοχτάχρονοι Γιάννης Μανιάτης και Κώστας Μάστορης επιστράτευσαν τον δεκαπεντάχρονο Αντώνη Μανιάτη ο οποίος ήταν ο μόνος ο οποίος είχε ακουμπήσει ποτέ μέχρι τότε κάποιο μουσικό όργανο μέχρι τότε και άρχισαν τις πρόβες χωρίς ποτέ να δοκιμάσουν να παίξουν κομμάτια άλλων. Η πρώτη εμφάνιση μπροστά στο κοινό έγινε στο κλάμπ "Κύτταρο" την άνοιξη του 82 και η πρώτη τους μεγάλη συναυλία ήταν σαν σαπόρτ στους Birthday Party του Nick Cave στο κλειστό γήπεδο του Σπόρτιγκ τον Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς. Το συγκρότημα τράβηξε την προσοχή γρήγορα παρά τις αντίξοες συνθήκες και απέκτησε την φήμη μπάντας διαρκώς εξελισσόμενης και με ασυνήθιστες ζωντανές εμφανίσεις. Οι Metro Decay υπέγραψαν συμβόλαιο με την "Creep Records", μία από τις πρώτες ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες στη χώρα και καταφύγιο για συγκροτήματα που φλέρταραν με την σκοτεινότερη πλευρά του "new wave",και κυκλοφόρησαν ένα 7ιντσο με τα τραγούδια "Κειμήλια" και "Σκιές"το 1983, καθώς και το LP "Υπέρβαση" (1984) το οποίο δέχθηκε εξαιρετικές κριτικές. Και οι δύο δίσκοι βινυλίου είναι πολύ δυσεύρετοι. Το συγκρότημα άρχισε να αποσυντίθεται αργά, μέλη αποχωρούσαν (Μάστορης) και άλλα έρχονταν. Από αυτά ο Στέλιος Μαστρόκαλος παρέμεινε μέχρι το τέλος. Η μπάντα σταμάτησε να εμφανίζεται ζωντανά και οι πρόβες γίνονταν όλο και πιό σπάνιες. Σε μιά από αυτές οι αδελφοί Μανιάτη , ο Μαστρόκαλος και ο Μάστορης (ο οποίος είχε επιστρέψει για λίγο), συνειδητοποίησαν πως το συγκρότημα είχε χάσει την αυθεντικότητα και την φλόγα του και αποφάσισαν να δώσουν τέλος. Παρ'όλα αυτά δεν ανακοινώθηκε διάλυση παρά μόνο το 2008 μετά από μιά αποτυχημένη προσπάθεια επανένωσης για μια συναυλία. Η εικοσαετής καθυστέρηση της αναγγελίας θανάτου δεν παραξένεψε κανέναν από αυτούς που γνώριζαν τους ανθρώπους που γνώριζαν το συγκρότημα καθώς και το χάος που περιβάλλει, εμπεριέχει και κατατρώει τις ζωές των μελών του.

Μέχρι και σήμερα φαίνεται πως κοινό και κριτικοί δυσκολεύονται να καθορίσουν με ακρίβεια τις επιρροές και το μουσικό ύφος των Metro Decay. Το γεγονός αυτό όχι μόνο διασκεδάζει όλα τα πρώην μέλη του γκρούπ, αλλά αποτελεί και πηγή υπερηφάνειας καθώς ένας από τους βασικούς στόχους του συγκροτήματος ήταν να κάνει τα πράγματα λίγο διαφορετικά.