ΣΥΝΔΕΣΗ
Όνομα Χρήστη:
Συνθηματικό:

Συλλογή

Φταίνε οι φωνές μας που δεν έγιναν κραυγές
Συλλογή του www.rock-elliniko.gr


Αναζήτηση


LiveRadio


Σύνδεσμοι

www.anexartisi.gr
www.seidis.blogspot.com
www.antelmamusic.com
radiomusicrock.blogspot.com
www.giusurum.blogspot.com
www.fuzzradio.gr
www.southernrock.gr
www.rockandroll.gr
www.trackers.gr
rocknrolltown.blogspot.com
www.rockguide.gr
www.Rockway.gr
www.PSYCHO.fm
www.vlepo.org
www.publicstage.gr
www.crashradio.gr

Online

6 επισκέπτες

The PMP Room

Mass Room Music Factory

Live Studio


Ιστολόγιο - sakisa

23/05/11 - Σάκης Αθανασιάδης- Ποιήματα

Σάκης Αθανασιάδης - Ποιήματα - sakathanasiadis@gmail.com

Σαν Θεατές

Η κάπνα σκέπαζε τα πάντα

Τις κραυγές, το σώμα

Όλη την πόλη.

Σε κάθε φιλί της η νύχτα

Έβριζε τον έρωτα.

Ατάραχοι σαν θεατές 

Πελάτες πορνείου

Κλειδωμένοι σε καθίσματα
Περιμένουμε το τελευταίο
Όνειρο να έρθει.

Τρέξε να φύγεις η φωτιά έσβησε

Κι ο φόβος σε έκανε παιδί του

Ο Όργουελ το είχε προβλέψει

Γυάλινα μάτια θα σε ακολουθούν

Σπάσε  με πέτρες το τείχος του «πρέπει»

Ψάξε σε άλλους δρόμους

προσπάθησε.

 

Κοντά στο Κόμμα

 Το σκοτάδι έτρεχε να κρυφτεί

μα και η τελευταία αφίσα 

ήταν στον τοίχο κολλημένη.

Τα δάκρυα της νύχτας

λεκέδες στο παντελόνι 

και οι πατούσες στα πόδια καυτές

δαρμένες απ' την οργάνωση.

Το κόμμα  έλεγαν πως είναι

μια νέα θρησκεία

κι έτσι θα μέναμε νέοι για πάντα.

 

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΡΩΙΝΟ

 Τώρα που δεν απαγορεύεται ο ήλιος
Θα βγω στον δρόμο
Πετώντας τη θλίψη
Σε κάδους απορριμμάτων
Περνώντας μικρούς ή μεγάλους ίσκιους
Παρατημένες φωνές, σώματα..
Θα σπάσω με τα δόντια τη σιωπή
Διαβάζοντας ξανά και ξανά
Όλα μου τα ποιήματα
Που έχω σκορπίσει
Στο δρόμο.



 ΟΙ ΠΕΤΡΙΝΟΙ ΚΗΠΟΙ

Κοιτάζω απ’ το λόφο
Τις ρυτίδες της πόλης
Μυρίζω την αναπνοή
Της ανάγκης.
Κατηφορίζω
Στενοί δρόμοι
Βραδιάζει
Μπλε φώτα
Κλειστά παράθυρα
Ερημιά.
Σταματάω στην άκρη του δρόμου
Μαζεύω βιαστικά λέξεις
Και συνεχίζω την περιπλάνηση.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Κυνηγούσες πολύ πρωί στην Πεδιάδα
Πουλιά και ήλιο
Και αντί για προσευχή
Έπινες τσίπουρο
Παίρνοντας δύναμη
Απ΄ τα μάτια του μαύρου σέτερ
Που έλεγες πως τα βράδια σου Μιλούσε
Της ΄Ιρμας.
Οι άνθρωποι τελειώνουν
Και τα τσιγάρα μουρμούριζες
Τους χειμώνες
Γι΄ αυτό πλούσιος δεν έγινες ποτέ
Δεν μάζεψες τον ιδρώτα σου
Σε πιθάρια
Ούτε τις αϋπνίες σου επένδυσες
Σε μετοχές.
Ξαφνικά τυλίχτηκες στη σιωπή
Σεντόνι ο χρόνος σε σκέπασε
Καλό το ταξίδι στον μεγάλο δρόμο
Πατέρα;


 Ο ΔΡΟΜΕΑΣ

Στο πλοίο της φυγής
Έρχεται ο χρόνος
Φορτωμένος φωνές
Βγαίνει πόνος
Απ΄ τη συνάντηση.
Στα κύματα ψάχνεις αρχή
Και στον γαλάζιο ουρανό
Την καλημέρα ενός γλάρου
Κι όλο προσεύχεσαι
Το καράβι σου να βρει
Λιμάνι χωρίς πειρατές
Στην οδό του ανθρώπου
Να περπατήσεις.
Να κοιμίζεις τα όνειρά σου
Σε άσπρα σεντόνια
Ανάμεσα στο χάος και το αιώνιο φως
Να αιωρούνται.
Θα κρέμεται η φωνή μου
Στο μπαλκόνι σου
Τα λόγια μου στεγνά
Θα τα φέρνει στη ράχη του ο βαρδάρης
Κι αν αγκαλιάσουν τον φόβο σου
Κραυγές οδύνης και ηδονής
Θα προδώσουν την ένωση.


Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΟΣ

Φωτογραφίες
Πέτρες που διώχνουν το φόβο
Φωνάζουν τα παιδιά
Να γεμίσουν το δωμάτιο.
Σε συμμορίες του απογεύματος
Θα πάω πάλι
Παγίδες στο δρόμο για να στήσω
Παγίδες στα παντελόνια της μοναξιάς σας
Τα ατσαλάκωτα.

ΑΓΙΕΣ ΝΥΧΤΕΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΕΤΡΟ

Έρχομαι να μαζέψω χρώματα στη γη μου
Κομμάτια έρωτες
Χώμα.
Τα δέντρα της γειτονιάς μου
Τα έκαψε ο χειμώνας των ανθρώπων
Ο φόβος τους πια μουτζουρώνει
Το μικρό άσπρο σπίτι του πατέρα.
Βράχηκαν οι φωνές των φίλων
Απότομα μεγαλώνω
Μαζεύω σκόρπιο εαυτό
Και ταξιδεύω ξανά στη σιωπή της πόλης.


ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΣΕ ΜΠΑΡ

Ο καπνός σαν πρωινή ομίχλη
Τα τσιγάρα με τα κόκκινα μάτια τους
Χαϊδεύουν το κορμί του σκοταδιού
Κουρσάροι στο καράβι της μοναξιάς.
Ζητάς σαν μετανάστης μια ταυτότητα
Κι όλο προσεύχεσαι να κρυφτεί
Η μακριά νύχτα.


ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ

Αστεράκια που ξεκόλλησαν
Απ’ τον ουρανό
Λάμπουν στα μάτια σου
Η σβησμένη φωνή μου σε ακολουθεί
Τη διώχνεις κλείνοντας τα βλέφαρα.
Τα χείλη σου
Ένα πηγάδι υποσχέσεις
Θέλω να τραβήξω όνειρα
Να πλυθώ.
Στο τέλος της συναυλίας
Μόνο η μεγάλη νύχτα χόρευε
Και η ψυχή μου.
Καθώς με κυνηγούν
Τα φώτα των αυτοκινήτων
Κρύβομαι στο σκοτάδι.


ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΡΟΥΧΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

Ας μου έκρυψαν
Τα μαύρα ρούχα την ψυχή
Δεν τρόμαξα το δρόμο
Τη στάση φοβήθηκα
Εσένα
Που έπιασες στα χέρια σου
Τα όνειρα και κοιμήθηκες.
Στα μαύρα μου ρούχα
Λευκή ψυχή περπατάει
Καινούρια φώτα με πλησιάζουν
Πάντα αγαπούσα
Τα άσπρα χρώματα, τα άστρα.


ΠΑΙΟΝΙΑ

Απ’ τη σιωπή με λίγες λέξεις
Θα σκαρφαλώσω στο λόφο Άνοιξη
Πίνοντας με το βλέμμα πράσινο
Ατέλειωτο φως.
Θα μαζέψω λίγο κόκκινο χώμα
Το αίμα της ιστορίας
Και άνεμο.
Απ’ τα μυστικά του Αξιού
Στην πλάτη ενός κορμού
Θα φτάσω στη θάλασσα
Μες στο Αιγαίο να σκορπίζω
Τις μυρωδιές της πατρίδας μου.


ΣΑΝ ΝΑ ΚΟΙΜΟΤΑΝΕ ΤΟ ΦΩΣ

Το μπλε κολυμπούσε στα μάτια
Τον αγκάλιαζε σαν μητέρα
Καθώς άκουγε τις φωνές των γλάρων
Που μιλούσαν για ταξίδια.
Έπινε με τα μάτια θάλασσα
Με το σώμα ήλιο
Κι έψαχνε χρώματα στην αμμουδιά
Να ντύσει την πατρίδα.
Όταν κοιμήθηκε το φως
Άναψε ένα σπίρτο
Λιώνοντας το σκοτάδι
Ο άνεμος άρχιζε να μυρίζει
Ελευθερία
Καθώς κοίταζε τα φώτα ενός φάρου
Να παίζουν με τα αστέρια.


ΕΣΥ ΚΙ ΕΓΩ

Μια ζεστή Κυριακή
Μοναξιά θα πλημμυρίσει
Την πόλη
Σιωπή χιλιάδων ψυχών.
Θα ’ναι παιδιά βρεγμένα
Απ’ τα νερά της απόλυσης
Αγκαλιασμένα με δώρα
Των κατασκευαστών τους
Και πολύ χειμώνα στις τσέπες.
Εσύ θα μαζεύεις ονόματα
Εγώ χαλασμένα μάτια
Το φθηνότερο υλικό
Του «πολιτισμού».
Εσύ κι εγώ
Σε γλώσσες άγνωστες
Σε πόλεις κόκκινες
Στα όνειρα.


ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ

Νοσταλγώ έναν ήλιο
Το ποτάμι
Εσένα
Λαχταρώ ένα σύννεφο να στύψω
Να αρχίσω πάλι.
Βλέπω κόκκινο να γεμίζει τις σελίδες
Λέξεις που γέννησε η σιωπή
Τις έντυσε σαν ποιήματα
Μα δε φοβάμαι
Γιατί ακόμη λαχταρώ
Με γυμνά πόδια
Να χορέψω στη βροχή.


ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΓΓΕΛΟΥ

Ανοίγω όλες τις πόρτες
Φυσάει αλμυρός άνεμος
Άδεια αγκαλιά-κακή εποχή
Ένα τρένο φεύγει
Παίρνει μαζί του όλες τις ήττες
Μουτζουρώνει ο καπνός τις σελίδες μου.
Καθώς ο θόρυβος της μηχανής σβήνει
Σκέφτομαι τα φώτα που έχεις
Στο πρόσωπό σου
Αυτά που οι άνθρωποι ονομάζουν μάτια.
Μερικές φορές αναρωτιέμαι
Γιατί οι άγγελοι έμειναν στη γη
Ποιος ξέρει;
Ίσως για να βυζαίνουν
Ελευθερία οι ποιητές
Κι ακούραστοι να σκορπίζουν όνειρα
Έτσι δεν φύτρωσαν οι επαναστάσεις;

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΗΛΙΟΣ

Όταν στα χέρια σου κρατάς
Έναν μικρό ήλιο
Να μη φοβάσαι τα μικρά σύννεφα
Μάζεψε χούφτες φως
Μοίρασέ το σε καρδιές που δεν άνθισαν.
Πλήρωσε τις άδειες μέρες με σιωπή
Στείλε ξανά και ξανά
Μια προσευχή στον ουρανό
Όταν στα χέρια σου κρατάς
Έναν μικρό ήλιο
Τίποτα δεν υπάρχει πιο μεγάλο.
 sakathanasiadis@gmail.com


Συνολικές Εμφανίσεις: 1188

Προσθήκη Σχολίου
Τελευταία Σχόλια
- ????????? OLD SCHOOL (?? 4 ??????? ??? ??????? ) 01/08/18 Προβολή
- ?????? (???????? ???????? - ???????) 04/04/17 Προβολή
- ?????? (?? ??????? ???? ?? ??????? ???? ?? ???????????? ??? ??... 04/04/17 Προβολή
- ?????? (?? ??????? ??? ?????????? ????????) 04/04/17 Προβολή
- Spyros PETS (??? ????? ?? ?????????? ??????? ??? ??????, ??? ?... 21/03/17 Προβολή
Τελευταίες Προσθήκες
- Blog Δύο νέα e-book με έμμετρους στίχους, για τους τολμηρούς που θέλουν να μελοποιήσουν... 29/08/14 Προβολή
- Βίντεο Δημοκρατία 14/04/13 Προβολή
- Βίντεο Εμένα Οι Φίλοι Μου 11/02/13 Προβολή
- Βίντεο Θα Πάρω Φόρα (Κιτρινα Ποδήλατα) 10/02/13 Προβολή
- Βίντεο Το Τρένο 09/02/13 Προβολή