Τι σημαίνει στ΄αλήθεια αγάπη,
Ποιος δεν ξέρει τι είναι πληγή,
Πόσα σύνορα χωράν σ’έναν χάρτη,
Πώς το ψέμα μου δίνει ζωή;

Τι προσμένεις κάποτε να΄ρθει,
Ποιος θα ψάχνει το νόημα να βρει,
Πόσα λόγια σου έχει ξεχάσει,
Πώς η ανάσα διψάει να κοπεί;

Τι θα κάνει τον κόσμο ν’αλλάξει,
Ποιος θα πάψει να προσπαθεί,
Πόσα ακόμη πιστέυω θα χάσει,
Πώς να μοιάζει θλιμμένη η γιορτή;

με το άγγιγμα των φιλιών σου
μ΄ανέβασες, δεν πατάω στη γη
κράτα με γιατί γλιστράω στον γκρεμό σου
το κορμί μου μουδιάζει, η ανάσα σου καυτή

μου΄πες θα΄μαι για το τώρα
αύριο θα φύγη θα χαθώ
δεν το πίστεψα, περίμενα την ώρα
που θα σε ξαναδώ...

μα εγώ θα ζω στο τότε, στην αλήθεια της στιγμής
που μου΄κλεψες την φλόγα
κι έκαψες τα δάκρυα της βροχής

"κράτα με... γι΄αυτό το λίγο γεννιέμαι κι ανασταίνω... "

Μου λες πως μενει η αντοχή σου έξω απ’τα μετρα
πιστα πως θες και γω να σε ακολουθω
τις φύσης μου η ουτοπία η πλανεύτρα
με θέλει όμως στη ζωή σου χορηγό

Της λογικής μου σκόρπισε το τέλμα
μες τα σκουπίδια τις φωνές μου να μετρώ
να κόβω βόλτες γύρω απ’τή θηλιά σου
κάτω απ’τά πέπλα σου να χανω τον καιρo

Κάπου εδώ σ’αφήνω να μ’αφήσεις
το σύμπαν στο έργο μας χρίζεται άξιος θεατής
το παραμύθι τις ζωής σου αν τηρήσεις
θα δεις πως είμαι εγώ τις ήττας μας ο γητευτής

Αν μεσα απ’ολα τελικα το επιχειρήσεις
ζωή που ξέμεινε θα σε'χω πια και γω
της ιστορίας μου σκουριά πέρνα τα εμπόδια
της ήττας λάμψη δως μου κάτι για να ζω

Τώρα που φεύγω για αλλοτινά ταξίδια
άμα το θέλεις άφησε με να χαθώ
μες τους καπνούς που σου θολώνουν την εικόνα
κανε με ένδοξα τις στάχτης αρχηγό

Είμαι μικρός...
Είμαι κουκκίδα μες το σύμπαν.
Ποτε δεν έφτασα αυτο που κυνηγώ.

Περνάει ο χρόνος κι ειναι η ζωή μου χίμα
φωτιά η σκέψη μου παλευει με το κύμα
το φώς θαμπώνει το μικρό μου μυστικό...

Είμαι μεγαλος...
Ειμαι κάτι σαν θρησκεία.
Πιστεύω σ'εναν ερμαφρόδυτο θεό

Η προσευχή μου κάθε βράδυ σέρνει κρίμα
Απ'το κενό απέχω μόνο ενα βήμα
Μα δεν με νοιαζει τωρα πια αν θα σωθώ...

Είμαι μαλακας...
Τίποτα σωστό δεν κάνω.
Τα θέλω μου απ'το παράθυρο πετώ.

Μα αγαπάω ολα εκείνα που δεν είμαι
και απ'τα δεσμά μου θα απελευθερωθώ
Παντα ελευθερος γουσταρω να πετω...

Είναι ολα όμορφα εδώ...
Μέσα στου πουθενά την χώρα
Μοιράζει η βροχή τα δώρα
Τον άνεμο ακολούθω.

Είναι ολα όμορφα εδω...
Ποτε κανένας δε γυρευεί
Των άλλων τη ζωή να έχει
Κανείς δεν ψάχνει θυσαυρό.

Είναι ολα όμορφα εδώ...
Εδώ που όλοι πιάνουν πάτο
Που ζούν μονίμος μ'άδειο πιάτο
Και δε γυρεύουν μερτικό.

Είναι ολα όμορφα εδώ...
Εδω που οι αγγελοι βλασφημουν
Κι'οι δέμονες αγκομαχούν
Στης ουτοπίας το βυθό.

Είναι όλα όμορφα εδω...
Δεν είναι αυτη΄η χώρα μύθος
Μάζι με το χαμένο πλήθος
Τον άνεμο ακολουθώ.